Τι κάνω στις συνεδρίες μου…
Αγαπώ την επικοινωνία με διαφορετικούς ανθρώπους και χαίρομαι όταν καταφέρνω αυτή η επικοινωνία να είναι και αυθεντική και να γίνεται στα αγγλικά. Είναι βαθιά και απόλυτη πεποίθησή μου ότι ο μοναδικός σκοπός μιας γλώσσας είναι η επικοινωνία με τους άλλους ανθρώπους, και όχι η στείρα ακαδημαϊκή, εγκεφαλική εκμάθηση κανόνων που στην περίπτωση των αγγλικών ιδιαιτέρως δεν ακολουθούνται καν – σε οποιοδήποτε πλαίσιο και αν κινείται ο κάθε ένας από μας. Αυτό που όλοι λαχταράμε είναι να μπορούμε σε κάθε πλαίσιο να αλληλοεπιδρούμε με άνεση και ροή, νιώθοντας ασφαλείς με πεποίθηση και πίστη στον εαυτό μας. Δουλειά μου είναι να σε βοηθήσω να νοιώσεις ακριβώς αυτό, και ο μόνος τρόπος να το κάνεις είναι κάνοντάς το, δοκιμάζοντάς το, δίνοντας στον εαυτό σου την ευκαιρία να ‘πάρει τα αγγλικά λίγο αλλιώς’…Άπειρες είναι οι φορές που μου έχουν πει ότι απεχθάνονται τα αγγλικά, ότι η εμπειρία τους από φροντιστήρια και ιδιαίτερα είχε υπάρξει τόσο τραυματική, ότι η ντροπή που αισθάνονται όταν υποχρεώνονται (συνήθως για επαγγελματικούς λόγους) είναι τόσο μεγάλη που αναχαιτίζει την κάθε δημιουργική επικοινωνιακή διάθεση και χαρά που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος. Άπειρες οι φορές που μου έχουν πει επίσης, ότι σκόπιμα άφησαν ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης ή άλλες να περάσουν από τον τρόμο ότι ίσως τους ζητηθεί να μιλήσουν στα αγγλικά. Η αλήθεια είναι ότι αναφορικά με τον γραπτό λόγο έχουμε άπειρα βοηθήματα με τις διάφορες εφαρμογές AI. Φυσικά αυτό μας στερεί τη χαρά του επιτεύγματος του γραπτού λόγου, αλλά νομίζω στις μέρες μας λίγοι ενδιαφέρονται για αυτό. Αλλά ο προφορικός λόγος; Προφανώς το AI παρέχει και εφαρμογές άσκησης προφορικού λόγου και κατά την γνώμη μου αυτά όλα είναι πολυτιμότατα εργαλεία. Όμως η αυθεντική συνομιλία με έναν άνθρωπο με τον οποίο δημιουργούνται συναισθήματα – θετικά ή αρνητικά ή αγχωτικά – δεν μπορεί να αντικατασταθεί από ένα πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης. Για να μάθουμε τον εαυτό μας να διαχειρίζεται και τα συναισθήματα και τη γλώσσα υπό συνθήκες πίεσης, ανταγωνισμού και κριτικής, είναι επιτακτικό η εκπαίδευσή μας να γίνεται με ζωντανό άνθρωπο. Η γλώσσα είναι ΗΧΟΣ. Το παιδάκι ακούει ΗΧΟΥΣ από μωρό. Τους ΗΧΟΥΣ θα μιμηθεί αργότερα. Πολλά χρόνια μετά οι ήχοι αυτοί συμβολίζονται στο χαρτί και στον γραπτό λόγο. ΑΥΤΗ είναι η φυσική εκμάθηση. Έτσι λειτουργεί ο ανθρώπινος – και όχι μόνο- εγκέφαλος. Εάν αρχίσουμε ανάποδα (όπως κάναμε στην Ελλάδα εδώ και «αιώνες») και αρχίσουμε από το χαρτί, η γνώση μας θα παραμείνει στο χαρτί. Δεν θα πάρει ποτέ σάρκα και οστά, δεν θα γίνει ποτέ πράξη … και εμείς θα νιώθουμε ότι απλώς δεν μάθαμε αρκετά καλά τη … γραμματική (!!!)… τότε που πηγαίναμε φροντιστήριο…
Στις συνεδρίες μου προσπαθώ να σε ‘βάλω’ μέσα στην γλώσσα ως επικοινωνία. Φυσικά και μας νοιάζει η ακρίβεια (συντακτικό, γραμματική, λεξιλόγιο) σε αυτά που κάνουμε αλλά η αφετηρία δεν είναι αυτή. Η αφετηρία είναι η επικοινωνιακή δεινότητα και αυτή μας οδηγεί στο σε ποια ακαδημαϊκά σημεία της γλώσσας που καλούμαστε να δουλέψουμε.
- Τι σε δυσκολεύει στην πράξη όταν δεν έχεις το χρόνο να σκεφτείς όλα όσα γνωρίζεις; Τι μπερδεύεις ΠΑΝΤΑ ενώ το ξέρεις;
- Ποιες κοινές καθημερινές λέξεις δεν σου έρχονται την ώρα που τις χρειάζεσαι; ΣΕ ΑΥΤΟ οφείλουμε να εστιάσουμε – και όχι σε ολόκληρη τη γραμματεία της αγγλικής γλώσσας. ΑΥΤΗ είναι η αφετηρία.
- Ποια σημεία της γραμματικής δεν ξεδιάλυναν ποτέ όσα βιβλία γραμματικής και αν μόχθησες να μελετήσεις;
- Υπό ποιες συνθήκες νιώθεις πίεση και άγχος όταν ίσως χρειαστεί να μιλήσεις – και να σε ακούσουν οι συνάδελφοι και οι προϊστάμενοι – στα αγγλικά;
- Πόσες φορές σκέφτηκες εκ των υστέρων ότι ‘έπρεπε να είχα πει τούτο κι εκείνο, έτσι και έτσι’;
Ας επιλύσουμε αυτά κατ’ αρχήν και, …..
…and after that…the sky is the limit!
Με εκτίμηση,
Χριστίνα
